Solo

Na al die jaren waarin ik fantastische reizen heb gemaakt met mijn kinderen is dit jaar het moment gekomen dat ik alleen de koffers pak en afreis naar een land wat al langere tijd op mijn lijstje staat.

19 dagen Vietnam, van Ho Chi Minh naar Hanoi. Heerlijk weer richting Azië. Wat een prachtige ervaring zal het worden en wat verlang ik al naar mijn dagelijkse portie exotisch vers fruit.

In de eerste week van januari boekte ik mijn reis en zette ik mijn countdown aan. Ruim 250 dagen destijds. Letterlijk ver van mijn bed. Nu nog maar 9 te gaan. Vandaag begonnen met wat spulletjes te  verzamelen, to do lijstjes maken voor de laatste week voor vertrek en alvast maar de griepprik gehaald. Sinds afgelopen week heeft de herfst zijn intrede gedaan, regent het pijpestelen en giert de wind soms door het huis. Normaliter wordt de zomerkleding nu achter in de kast gelegd, maar haal ik ze er dus uit. Gekke gedachte dat ik nu onder een dekentje op de bank mijn eerste reisverhaal schrijf en ik over 1,5 week het liefst als Patrick de zeester naakt op bed lig vanwege de klamme warmte.

Voor Peter ook een vreemde situatie, want voor hem zullen het ook drie weken solo thuis zijn. De laatste jaren was er altijd wel een kind achtergebleven en had hij zo nu en dan nog aanspraak. Nu dat Ard en Kjeld zijn uitgevlogen zal alleen Liv nog wel eens een nachtje komen aanwaaien.