Alweer op de helft

Jeetje wat vliegt de tijd en heb ik al veel gezien. Het is maar goed dat ik een blog bijhoud om straks terug te lezen. De komende 3 dagen trekken we langzaam door naar het noorden.

Vlak buiten Hué ligt de Minh Mang tombe. De 2e keizer uit de Nguyen dynastie heeft destijds bij leven een prachtige plek aangewezen. En het was ook een plaatje. De tombe bestaat uit een groot complex waar meerdere trappen en pagodes de stations zijn die leiden naar de uiteindelijk grafheuvel. Het complex is bijna 200 jaar oud. Deze keizer maakte zijn rijk bijna 2x zo groot door ook een groot deel van Laos te bezetten. Zijn zoon moest echter alles weer terugtrekken omdat er geen geld was voor onderhoud van de soldaten. Tja wat wil je als je vader 500 vrouwen erop nahield. Ook leerde ik vandaag dat de mandarijnen de ambtenaren waren van de keizer. Nooit te oud dus..... vanaf heden benoem ik mezelf dus als Rijksmandarijn.

Vervolgens 1,5 uur door gereden naar de voormalige DMZ, Demilitarized Zone, of wel de grens tussen Noord en Zuid Vietnam ten tijde van de oorlog. Hier zijn de meeste slachtoffers gevallen en zie je onderweg ook veel oorlogsgraven. Op de 17e breedtegraad precies scheidt de rivier de 2 gebieden. De oude brug is gerestaureerd en je ziet daar nog restanten van hoe Noord en Zuid ook op andere gebieden elkaar wilden overtreffen. Het mooiste voorbeeld zijn wel de luidsprekers. Waarin ze in klein formaat begonnen, ging het andere gebied daar weer overheen en zo verder, totdat je speakers ziet liggen die bijna het formaat hebben van een landingscapsule van een huidig ruimtevaartraket.

Onze gids werd wel een beetje boos omdat hij veel vertelt en we soms weglopen. Maar hij vertelt het heel langdradig. Herhaalt het een paar keer en dan staan we ook nog in de brandende zon. Dan krijg je vanzelf wel bewegingsdrang. We vermoeden met z'n allen dat hij wat meer gewend is een oudere groep te begeleiden die iets minder zelfstandig is en niet zelf op ontdekkingstocht gaat.

Een geïmproviseerde lunchbox smaakte ons prima en daarna vertrokken we naar de Vinh Moc tunnels. Dit zijn tunnels die in 20 maanden tijd gebouwd zijn en waar de bevolking zich schuilhield tijdens de zware bombardementen van de Amerikanen, waar je soms ook nog de kraters van ziet in het landschap. Het is een tunnelstelsel van zo'n 2 km lang en met sommige dieptes van 23 meter. Bizar. Een deel hebben we doorlopen. Indrukwekkend en benauwd. In de omgeving van Saigon heb je uiteraard de bekende Cu Chi tunnels. Dit waren de echte gevechtstunnels en ook veel smaller. Maar dit was al klein voor het westerse formaat. De reisorganisatie heeft sinds kort deze route richting Halong Bay uitgezet met de bus omdat het nog totaal onbekend is bij toeristen en het een beter beeld geeft van de lokale bevolking en leven in Vietnam. Ik ben dus erg benieuwd de komende dagen.

Vannacht heb ik weer lekker geslapen en dat merkte ik ook wel direct aan mijn batterij. Vanavond ook weer bijtijds op bed en dan zitten we weer lekker in de energie. Hotel zit in Dong Hoi. Een gebied wat de komende jaren zich zal gaan ontwikkelen tot een grote badplaats. Voorlopig geen toerist te zien, wel prachtig hotel en daardoor ook plaatjes die je bij een normale badplaats niet zou kunnen schieten.